baner
 
IN ENGLISH
VIDEO
PRASA

Bajadera jak się patrzy!



"Tytułowa bajadera Nikjia w wykonaniu Anastasiji Nabokiny łączyła w całość znakomitą technikę z delikatnym wdziękiem eterycznej tancerki. Artystka nakreśliła portret swej bohaterki pastelową kreską, przez co od początku Nikja była trochę nierealną postacią, która na chwilę tylko zjawiła się w tym świecie, by powrócić do Krainy Cieni.
Nabokina znakomita była przede wszystkim w białym akcie, gdzie pokazała najlepsze tradycje wyniesione z rosyjskiej szkoły."

Katarzyna K. Gardzina: Bajadera jak się patrzy!, „Trubadur” 2(31)/2004

Ożywione „Jezioro”



"Jednak dopiero podczas drugiego spektaklu 'Jeziora łabędziego' 26 maja sala im. Moniuszki dosłownie huczała od oklasków. Tancerze poczuli się swobodniej w nowej inscenizacji, a druga obsada (Anastazja Nabokina w podwójnej roli Odetty-Odylii i Maksim Wojtiul jako książę Zygfryd) wprowadziła widownię w zachwyt. Promieniujące ze sceny emocje udzieliły się publiczności: wiele osób nie kryło łez podczas dramatycznego finału w wykonaniu trojga protagonistów (...)."

Katarzyna K. Gardzina: Ożywione „Jezioro”, „Trubadur” 2(19)/2001

Błękitny ptak – pas de deux



"Vladimir Malakhov i Anastasia Nabokina zatańczyli pas de deux Księżniczki Floriny i Błękitnego ptaka z baletu "Śpiąca królewna" z lepszym wyczuciem dobrze znanej choreografii Petipa, aniżeli jakikolwiek 'dojrzały', znany tancerz.
Malakhov - zadziwiający technik, z niezawodnym wyczuciem stulu, poruszał się ze swobodą, starannym wdziękiem ptaka. Nabokina posiada podobną subtelność i swobodę, magicznie opowiada o zaczarowanej ksieżniczce poprzez blask czystej techniki."

Anne Marie Welsh, krytyk sztuki: Tancerze pokazują młodzieńcze zalety, „The San Diego Union” 29-07-1989 r.

Balet na galowo



"Wirtuozerią tańca i scenicznym temperamentem błysnęli także Anastasija Nabokina i Walerij Mazepczyk w brawurowym Grand pas z Don Kichota, w którym towarzyszyły im Karolina Jupowicz i Aneta Zbrzeźniak (wariacje przyjaciółek) oraz młode talenty stołecznego zespołu (...)."

Katarzyna K. Gardzina: Balet na galowo, „Trubadur” 1-2(26-27)/2003

Świat powtarzalny



"Mats Ek, którego balety można lubić lub nie, ale trzeba uznać, że szwedzki choreograf to wielka europejska indywidualność. Ma własny styl, rozpoznawalny niemal od razu: ruch ciążący ku ziemi, charakterystyczne pochylenia sylwetek tancerzy, kanciaste obroty i skoki. Cechuje go również ogromna wrażliwość na muzykę. (...) "Coś jakby" zachowuje jego choreograficzny język, ale zmierza wyraźniej w stronę teatru, a narracja jest w nim budowana poprzez krótkie, dynamiczne, szybko zmieniające się sekwencje. (...) Ta choreografia wymaga tancerzy obdarzonych indywidualnością. Wykorzystali szansę Anastasija Nabokina i Wojciech Ślęzak ("Coś jakby") (...)."

Jacek Marczyński: Świat powtarzalny, „Rzeczpospolita” nr 267, 17-11-2003 r.

Zawartość tej strony wymaga nowszej wersji programu Adobe Flash Player.

Pobierz odtwarzacz Adobe Flash

  © 2015 TJAN